BILLBILL

2010-11-23T10:44:00.004+03:30

هیچ کس، هیچ کجا، هیچ وقت این روزهایم را تماما نخواهد فهمید، فقط امیدوارم اتفاق نیفتد دیگر، برای هیچ کس.

جهت ثبت. یک سال و نیم و یا شاید دو سال فوق در تورونتو.

2010-11-13T10:51:00.001+03:30

چه آشوبی است

در قلب تو دریا!

ماهیان بزرگ، ماهی‌های کوچک را شکار می‌کنند

ماهی‌های کوچک، جلبک‌ها، حشره‌ها

ارواح کهنه‌ی دزدهای دریایی

در غارهای تو پنهان می‌لرزند

غرق شدگانت هنوز

در انتظار رهائی

در کف موج‌ها خیره‌اند

و تو آنقدر آرامی

که سر بر زانویت می‌گذاریم

و به خواب می‌رویم.

دلشوره‌هایت

کودکان تواند

و تو دوست‌شان می‌داری

غرق‌شدگان، ملاحان، بادهای گمشده

فرزندان تواند

و تو دوست‌شان می‌داری.

چه غلغله‌یی است

در قلب تو دریا

و چه لبخندی

بر چهره‌ی آرام تو.

2010-11-01T10:12:00.003+03:30

همه جا گویم که تو را می جویم، که تو را می خواهم، به برم بازآ چو نسیمی ای مه، که برد چون کاهم

همه جا گویم که تو را می جویم، که تو را می خواهم، به برم بازآ چو نسیمی ای مه، که برد چون کاهم

همه جا گویم که تو را می جویم، که تو را می خواهم، به برم بازآ چو نسیمی ای مه، که برد چون کاهم

همه جا گویم که تو را می جویم، که تو را می خواهم، به برم بازآ چو نسیمی ای مه، که برد چون کاهم

همه جا گویم که تو را می جویم، که تو را می خواهم، به برم بازآ چو نسیمی ای مه، که برد چون کاهم

همه جا گویم که تو را می جویم، که تو را می خواهم، به برم بازآ چو نسیمی ای مه، که برد چون کاهم

همه جا گویم که تو را می جویم، که تو را می خواهم، به برم بازآ چو نسیمی ای مه، که برد چون کاهم

همه جا گویم که تو را می جویم، که تو را می خواهم، به برم بازآ چو نسیمی ای مه، که برد چون کاهم

ثانیه های 1:55 تا 2:15 - همین 20 ثانیه کافیست.

2010-10-19T09:15:00.000+03:30

هههومممم.

2010-08-27T23:04:00.002+04:30

اگر این فقط یه خوابه، تا ابد بذار بخوام
بذار آفتاب شم، و تو خواب از تو چشم تو بتابم

....

بذار اون پرنده باشم، که با طنز خویش اسیره
عاشقه مرگه، که شاید توی دست تو بمیره

(+)

2010-08-25T09:44:00.002+04:30

هجمه های شبانه، گریزهای نالایقی برای له نشدن زیر آنچه به دوش می کشیم، و غیره رو باید جمع کرد. بزرگ شده ام، باید پذیرفت که باید، باید با سنگینترین ادا، با اصل زندگی مواجه شد. صدها بار قول داده بودم به خودم، هجمه ها ولی راه خودشون رو رفته بودن ... این هجمه های شبانه لعنتی.

شاید بهتره که شبا زودتر بخوابم، نمی دونم راهی می یابم براشون. این دفعه رو مطمئنم. و معذرت می خوام بابت همه اصوات نامربوطی که شنیدی.

ملالی نیست جز دوری شما.

2010-08-21T10:46:00.003+04:30

مامان، ربنای اون روزهای سیاه رو یادته؟ چجور می شه یادت نباشه... تمام تصویرهای من از اون روزها همراه با ربناست ... پنج رمضان...
مامان ...

+

2010-08-17T20:44:00.003+04:30

"اما این آن همه نیست،...
می توان در دره اغوایشان غرق شد و این آن همه نیست.
این تازه اول راه است.
.
.
.
و دنیا چیز دیگری ندارد تا بدهد، تا اضافه کند انگار ..."

سیصد و شصت و پنج روز.

2010-06-19T07:58:00.001+04:30

هوم، آرزوهای ... :)

2010-06-15T04:19:00.008+04:30

هووم.
چهار پنج ساختمان بلند را روی راس های یک چهار ضلعی یا پنج ضلعی تصور کنید روبروی هم. از اینجایی که من نشسته ام، طبقه سوم یکی از همین ساختمونها، روی ساختمون روبرویی خورشید داره برق می زنه طوری که نورش صاف بیاید و چشم منو کور کنه. هدف همینه کلن در مقدار زیادی از طبیعی جات! روی ساختمون کناری دست چپی اش، ابر هست. ابر آبی-پوست پیازی، روی ساختمون کناری اش هم، تصویر ساختمون اول و ابر خاکستری-سیاه. پس زمینه آسمان معلوم مابین این دو هم ابری-خاکستری-هوای-بارانی ام. هووم. خوب که چی؟ نمی دونم، به عهده خواننده. برای من فرقی نداره شما چی برداشت می کنید. فقط اگه کمک می کنه بهتون باید بگم که الان روی ساختمون اولی که توضیح دادم، آفتاب روی پنجره هاش آینه بازیش گرفته. یادتونه؟! ظهرای تابستون، یه آینه می گرفتیم سمت نور تصویرشو مینداختیم تو چشم یکی؟! همونا! الانم خورشید داره چشم ابرارو در میاره! الان فی الواقع ابرا سبز-آبی شدن رو پنجره ها. همین.

هووم. این ظرف پنیر از دیشب روی میز مونده. جای پنیر البته توی یخچاله وقتی مصرف نمی شه. اما گفتم تا حالا که نرفته دو ساعت دیگه هم نره چیزیش نمی شه انشالله. میزم!؟ میزم در وضعیت انکار به سر می بره! مقاومت! خرت و پرت ها (نام ببرم؟ هر آن چیزی که روی میز یک دختر می توان یافت) و مقدار متنابهی کتاب و کاغذ و خودکار و بروشور و غیره دارند از سر و کولش بالا می روند.

من؟! من چی؟! منم مثه همه! آدمم دیگه! کارهایی هم که می تونم انجام بدم کاملا تعریف شده و دسته بندی شده است. چیشو توضیح بدم دقیقا؟!

داشتیم سیگارمان را قورت می دادیم تقریبا، انقدر که دوستان دیوار اعتماد ساخته اند در خانه. تمام شد. با تمام نگرانی که وضیعت پروژه مان دارد و تمام استرس و نگرانی هایی که باید!! ظرف دو هفته آینده تحمل کنیم، خوابم هم میاد مثه چی! ولی انگار ما هم رسیده ایم به وضیعت میزمان! میز شده ایم؟ نه! وضعیت انکار! نشسته ایم دنیا را گرفته ایم به هیچ جامان! "هر کی یارش خوشگله جاش تو بهشته" زیر لب می خونیم و دلمان یه جورهایی برای خودش رفتارهای خاص می کند!

بله! وضیعت انکار! وضعیت همین ساختمون ها با پس زمینه ابری-خاکستری -بارون-ام میاد!

والسلام.

پی نوشت: این عکس برای من ترسناک است.

2010-05-24T06:32:00.003+04:30

درد، زن، درد زن بودن، درد تمامی صفت هایی که بهت می چسبند، درد تمامی انتظاراتی که ازت می رود؛ از خانواده، از دوست، از غریبه ...

2010-05-16T09:52:00.002+04:30

بعضی شب ها را باید مست کرد و خوابید،
بعضی شب ها را فقط باید تمام کرد،
به هر نحوی، که تمام شوند فقط ...

بعضی شب ها را باید به مستی گذراند فقط.

2010-05-10T03:10:00.001+04:30

من دیگر دلم نمی خواهد هیچ مادری در ایران بچه دار شود.

2010-05-10T03:05:00.000+04:30

نوزده اردیبهشت هزار و سیصد هشتاد و نه.

2010-05-02T03:37:00.001+04:30

I hate it!
hate it
hate it
...

2010-04-24T01:47:00.001+04:30

خب تمام شد، دومین ترم تحصیلی ما در دانشگاه تورونتو.

من چند تا فحش به خودم بدهکارم که انشالاه سر فرصت حال خودمو جا میارم.

2010-04-14T05:42:00.001+04:30

آقاجان یه دونه سیگار نمی شه کشید! خب یکی بیاد با من دوست شه که بشه سیگار کشید جلو روش، به جا اینکه صد بار سرتاپاتو نگاه کنه و نگاه عاقل اندرسفیه و نصیحت! گیری افتادیما!

2010-04-13T01:43:00.001+04:30

همین جوری های بین برنامه نویسی:

بنده قبل از عید مریض شدم و یه ماه مثل خر طول کشید تا خوب بشم.
الانم دو هفته ای هست که پروژه دارم و لابد باز یه ماه مثل خر طول می کشه تا تموم شه.

2010-03-29T10:29:00.003+04:30

دلم آغوش بی دغدغه می خواد ...

این سیکل های مداوم ماهانه ...

2010-03-25T09:38:00.002+04:30

اینها اسمشان گل میناست؟
دلم هوس اینها کرده. آن موقع ها که اصفهان بودیم، یه پیرمردی که آشنای همه محل هم بود، یه باغ پر از سبزی و گل داشت. هر روز صبح های بهار و تابستان میومد سر کوچه و چند تا سطل پر از مینا می آورد. که چند سال پیش، قبل از پدربزرگم فوت کرد.
یه پیرمرد دیگه ای هم هست توی نظر شرقی روبروی شیرینی ستوده می شینه و هر شب چند تا سطل گل از باغش میاره و می فروشه. خیلی خوب بود که هنوزم که می رفتیم بود، با اون عینک ته استکانیش. امیدوارم این دفعه هم که می رم باشه.

چقدر این گلها دوست داشتنی و خودمونی اند.

2010-03-22T21:55:00.006+04:30

و اما نوروز.

نوروز برای من طعم همه چیز دارد.
از نوروز آن روزهای خوب و شیرین کودکی تا قبل از آن اتفاق. سال هایی که تا جایی که یادم می آید بدون استثنا هر نوروز با دایی ها و خاله و حج آقا می رفتیم شمال. آن ویلای چالوس. ویلایی که گرگی داشت. سگ بزرگی که دوست علیرضا و احمدرضا بود. که وقتی می رفتیم بازار روز نوشهر برایش پای مرغ می خریدیم. که کلی عکس از علی و احمد با گرگی هست. کلی عکس از من و امیرحسین که داریم از درخت های نارنج و پرتقال باغ آن ویلا بالا می رویم. کلی عکس از ماهی پاک کردن و کباب کردن های دایی جان. از آتش بزرگی که شب ها درست می کردیم و رویش چایی آتشی دم می کردیم و سیب زمینی کباب. شب هایی که دور آتش شعر می خواندیم و می رقصیدیم. که من تصویر آن روزها به خوبی یادم هست. طعم شیرین آن روزهای خوب و شیرین.

تا نوروزهای بعد از آن اتفاق. چند سال اول بعد از رفتن علیرضا که مامان در باغ رضوان هم هفت سین می چید. که ماهی و سبزه و همه چیز را می بردیم روی آن سنگ. که مامان و بابا هر سال روزهای آخر اسفند دورتادور سنگ را غرق گل های بنفشه و پامچال و شب بو می کردند. که فرق داشت با همه سنگ های کناریش. که ممنوع کرده بودند و به ثانیه ای نمی شد بعد از رفتن ما که همه چیز را از رو و کنار سنگ جمع می کردند و گل هایش را پرپر. که هیچ وقت آه مامان را از پرپر کردن گل هایش فراموشم نمی شود. که من آن هفت سین های در باغ رضوان را به خوبی یادم هست. نوروز هایی که خاک غم بر آن پاشیده بودند. طعم تلخ تلخ نوروز آن روزهای کابوس وار.

تا نوروز آن سال های بعدترش که ما فقط روزگار می گذراندیم که طی شود و دوام بیاوریم. که بعد از آن اتفاق مامان و بابا به یکباره تمامی موهایشان سفید شد. که آمده بودیم تهران. که عیدها برای سال تحویل حتما می رفتیم اصفهان. که دیگر هفت سین به باغ رضوان نمی بردیم. اما جای کسی در کنارمان سخت خالی بود. که تازه انگار جای خالی را می دیدیم. جایی سخت و دردناک خالی بود. به هیچ شیوه ای پر نمی شد. عیدهای اصفهان. طعم غریب عیدهای اصفهان در روزهای مدارا و باز به زندگی برگشتن.

تا نوروز امسال. امسال که من جدای از مامان و بابا و احمدرضا و مهرناز، در کشوری دور از آنها، هفت سین چیدم و سبزی پلو عید پختم. که همه کاری کردم که بغضم نترکد و آخرش همان سر سال تحویل پای اسکایپ ترکید. نوروزی که مامان اینها هم برای کار احمدرضا و مهرناز تهران ماندند. که دیگر بیشتر از این پخش نشویم. مامان امسال عزیزی را در اصفهان داشت، عزیزانی را در تهران و من را در تورونتو. نوروزی که زیاد سخت بود برای من. طعم اولین عید در غربت و دوری. نوروز بدون آن سفره هفت سین ترمه و عیدی های لای قرآن، بدون آن گلدان های شب بو دورتادور میز. بدون عزیزانم.

نوروز برای من همه طعمی دارد.
که می دانم نوروزهای مختلف دیگری را تجربه خواهم کرد و طعم هایی اضافه خواهد شد.

و من که دیگر اصلا نمی توانم به عکس مادرانی نگاه کنم که هفت سینشان را یا کناز مزار عزیزانشان و یا جلوی در زندان ها انداخته اند، نگاه کنم. نمی توانم، اصلا.

2010-03-21T11:14:00.000+03:30

بهاریه

خلاصه بهارى ديگر

بى حضور تو

از راه مى‏رسد، ...

و آن‏چه كه زيبا نيست زندگى نيست

روزگار است،

گُل نيلوفر مردابه اين جهانيم

و به نيلوفر بودن خود شادمانيم،

سقفى دارد شادكامى

كف ناكامى ناپديد است.

هر رودخانه‏اى به درياچه خود فرو مى‏ريزد

به حسرت زنده رود زنده نمى‏شود رود

نمى‏شود آب را تا كرد و به رودخانه ديگرى ريخت

به رود بودن خود شادمان مى‏توان بود.

بهار، بهار است، و بر سرِ سبز كردن شاخه‏ها نيست

برف، برف است، هواى شكستن شاخه‏هاى درخت را ندارد

برگ را، به تمنا، نمى‏شود از ريزش باز داشت

با فصل‏هاى سال همسفر شو،

سقفى دارد بهار

كف يخبندان‏ها ناپديد است.

دستى براى نوازش و

زانوئى براى رسيدن اگر مانده است

با خود مهربان باش،

اگرچه تو نيز دروغى مى‏گوئى گاهى مثل من

دروغت را چون قندى در دهان گسم آب مى‏كنم

با خود مهربان باش.

نبودم اگر نبودى،

دروغ تو را

خار تشنه كاكتوسى مى‏بينم

كه پرندگان مهيبت را دور مى‏كند

به پرنده كوچك پناه مى‏دهد،

سقف دارد راستى

كف ناراستى ناپديد است،

اى ماه شقه شقه صبور باش!

چه‏ها كه نديده‏ئى

چه‏ها كه نخواهى شنيد

ما التيام زخم‏هاى تو را بر سينه مجروحت باز مى‏شناسيم

ماه لكه لكه!

مثل حبابى بر دريا بدرخش و

با آسمان خالى خود شادمان باش،

جشنواره آب است زندگى

چراغانى رودها كه به درياها مى‏رسند

زخم خورده بادها، زورق‏ها، صخره‏ها

سقفى دارد روشنى

كرانه تاريكى ناپديد است.

انديشه مكن كه بهار است و تو نرگس و سوسن نيستى

به حسرت زنده رود زنده نمى‏شود رود،

خاكت را زير و رو كن

ريشه و آبى مباد كه نمانده باشد،

سقفى دارد زندگى

كف نيستى ناپديد است،

به رنگ و بوى تو خود شادمان مى‏توان بود،

گُل نيلوفر مردابه اين جهانيم

و به نيلوفر بودن خود شادمانيم

شمس لنگرودی

2010-03-18T05:02:00.001+03:30

اولین سبزه من :)

2010-03-17T06:17:00.003+03:30

می دونم حرفی که می زنم درست نیست و نباید قضاوت کرد و ممکنه چند وقت دیگه یا خودم همین جوری بشم یا حرفمو پس بگیرم، ولی در هر صورت الان از اکثریت قشر عام ایرانی های مقیم تورونتو حالم بهم می خوره. سر تا پایشان ابتذال است، از مردی مردانشان تا زنی زنانشان. آهنگ هایشان، رقصیدن هایشان، همه چیشان افتضاح و مبتذل. من نمی فهمم مردان و پسران به قول خودشان کانادایی ایرانی تبار از کجا این رقص های تماما زنانه را یاد گرفته اند و اینگونه سر و دست و سینه تکان می دهند. اینان مگر اینجا بزرگ نشده اند؟ این طرز رقص عربی زنانه را کجا قالب رقص هایشان کرده اند؟ یا آن اجرای رقص کردی، رقصی که بویی از رقص کردی نبرده اما به این نام خوانده می شود.

من همان کهنگی فرهنگ ایرانی های مقیم ایران را ترجیح می دهم به مدرنیت اینجا.

ابتذال که می گویند، مبتذل به معنای واقعی کلمه اش، برازنده مراسم ایرانی ست که اینجا کانادایی های ایرانی تبار برپا می کنند.

---

آتش بازیشان خوب بود، معمولی بود، به زور ایرانی نشده بود. کم بود ولی.

---

شگفتا
که مرا
بدین مستی
شوری نیست.

---

و بوی عطری که دمار مرا برآورد امشب.

2010-03-16T01:10:00.006+03:30

[+]

و من که امروز به طرز سرخوشانه ای حالم خوب است. بعد از چندین ماه از اومدن به اینجا، تورونتو.

شاید از عطر این سنبل صورتی ست،
یا که از این نوای دلنشین،
یا که از آن دود،

یا که همه اینها با عطر سنگین خاطرت بر لبانم.

2010-03-15T10:24:00.000+03:30

...

این چه رازی‌ست که هر بار بهار

با عزای دل ِ ما می‌آید

که زمین هر سال

از خون ِ پرستوها رنگین است

وین چنین بر جگر ِ سوختگان

داغ

بر داغ

می‌افزاید ...

]ابتهاج[

2010-03-12T06:13:00.002+03:30

همم، ده روز مونده به عید نوروز.
سبزه انداختم. ده روزه دیگه مونده و سبزه های من دارن با سرعت خیلی زیادی رشد می کنند. اولین سبزه عمرم که خودم انداختم. اولین عیدی که پیش خونوادم نیستم.
:)

آدم باید بلد باشه، وقتی تنهاست، وقتی هیچ کس دور و برش نیست، خودشو سرگرم کنه، حواس خودشو پرت کنه که از افسردگی نمیره، دغ نکنه. تنهایی های طولانی رو نمی گم. تنهایی های کوتاه مدت، که گاهی بعضیاشون بدجوری یقه آدمو می گیرن. که همچین سفت و سمج میان پهن می شن رو همه وجودت. تنهایی که می گم یعنی تنهایی مطلق. یعنی همون هم آفیسی هم در کار نباشه. یعنی مطلقا هیچ کس.

من هیچ وقت آدم تنها بودن، نبودم. مثلا مهرناز خیلی وقت ها بچه که بودیم حاضر بود تو خونه تنها بمونه اما مهمونی های دردآور رو نیاد؛ اما من برعکس، حاضر بودم مهمونی های دردآور رو برم ولی تو خونه تنها نمونم. برا همین اینجا، این اولین مواجه های من با تنهاییه، تنهایی که فقط و فقط خودت باشی. تصورش خیلی آسون تر از واقعیتش بود. اما آدم باید بلد باشه شب های اینجوری رو به صبح برسونه. دقیقا همین. یعنی دقیقا الان مهم اینه بتونه این شب های اینگونه کذایی، اینگونه سنگین رو به صبح رسوند. که لابد فردا یه چیزی پیدا می شه که باهاش روز رو گذروند.

بعد من نمی دونم چی شد وقتی داشتم اون سه تا چمدون رو می بستم جز دو تا کتاب، کتاب دیگه ای با خودم نیاوردم. یعنی جدی هرچی فکر می کنم می بینم نمی فهمم چی شد دقیقا اینجوری شد. اینکه الان بسیار نادم و پشیمان و همه چی هستم.

دوست و دوست یابی.

همم. آدم باید بلد باشه حواس خودشو خودش پرت کنه. منم یاد گرفتم تا حدی. یکی از راهاش برام اینکه از سر تا پای زندگیم رو بشورم و بسابم. یعنی دقیقا از سر تا پا. یکی دیگش آشپزیه. همم.

من وبلاگ نوشتن هم یادم رفته. نیستم مثل قبل. نوشته هام هم.

2010-03-06T08:48:00.001+03:30

"هرگز
سرباز وطن نبودم
اما تنم
کشتزار تله های انفجاری ست

در هیچ جبهه نجنگیده ام
اما کسی که در پی هم کشته شد
من بودم.

فرمانده!
از من چه مانده
جز تکه چوپ پرچم آزادی
برای بازی گلف
در میدان های مین.
"

2010-02-20T10:17:00.003+03:30

حس می کنم از یه جایی به بعد رو نوشتن در بلاگ، یه جور چلنجه، چون آدمایی که بلاگت رو می خونن می شناسنت خارج دنیای مجازی، چون باید رودررو بشی باهاشون، چون مثلا ممکنه این نوشتهه بره بشه اولین تصویری که با دیدن تو می یاد جلو چشمشون. اوهوم، چلنجه.

دلم می خواد بنویسم ولی، مثه خیلی وقت پیش. فکر می کنم راحتترم، آروم ترم، ...

بلاگم رو دوست دارم. چند وقت پیش که چند تا آرشیوشو رندم خوندم دیدم چه همه خوبه آدم نوشته باشه، بعد چه کامنت هاش بهتره. کلی با یه سری کامنتها خندیدم. یعنی آروم می شی. حس می کنی هستی، جریان داره، گذشته یه سری چیزا، گذشتی از یه سری چیزا، عبور کردی، سالمی الان، با تجربه تری، هوووم... کلی حس های خوب. برا همین هم خوبه، خوشحال می شم، ممنون می شم، چمیدونم هر چی هست کامنت بذارین.

حس می کنم مدیونم به بلاگم.

آرومم ...

2010-02-20T09:12:00.002+03:30

تصمیم گرفته ام با خودم مهربان باشم. نق نزنم خیلی به خودم.
همم، چند روزی است حالم خوب است، یه چیز نرم و خنکی انگار رفته زیر پوستم.

2010-01-18T00:26:00.003+03:30

همیشه یکی هست که دیگری رو لایق چیزی که داره، و یا به دست آورده نمی دونه،
و همیشه اون دیگری خودش رو محق ترین شخص برای داشتن اون چیز می دونه.

2009-10-28T23:36:00.002+03:30

یه زمانی وقتی که می شنیدم یکی که خارج از ایرانه می خواد برگرده و دنبال کار مناسب خودش می گرده، می گفتم خدا شفاش بده، خوشی زده زیر دلش! الان که اومدم اینجا می گم: خوش به حال اونایی که می تونن برگردن!
کلن نسل دربدری هستیم، دیگر نه خانه پدری جای آرام و قرار گرفتن است، نه هیچ جای دیگر دنیا خانه پدری می شود ...

2009-10-28T23:35:00.002+03:30

نه مشکل با یک وبلاگ و دو وبلاگ و اینها حل نمی شود ... حاشیه روزنامه ها هم لازم است، که باد ببرتشان، که پی اشان گرفته نشود، که فقط جاری شوند کلمات و بعد از آن بروند که رفته باشند ...

2009-10-10T07:58:00.000+03:30

2009-07-24T20:46:00.000+04:30

بخشی در درون من بغض دارد ...
بخشی در درون من از وجد سر از پا نمی شناسد ...
بخشی در درون من در عجب است از شوخی ها و جدی های این روزگار لامروت ...

2009-07-20T15:31:00.000+04:30

به طرز ناخوشایندی حس می کنم دیگر اینجا نمی توان نوشت، راحت ...

2009-06-28T18:51:00.000+04:30

هق هق تن را شنیده ای تا به حال؟!
همانست الان ...

2009-06-26T03:06:00.002+04:30

نخون اینارو ... جان من نخون ...

من بغض دارم، بغض، ... اون صداها، اون ضجه ها، بد جایی بردند منو، خیلی بد ... از تحمل من خارجه ..
من گند زدم، می دونم ... راه حلی نمی بینم براش ...
من حالم وخیم است، همین الان را می گویم دقیقا ...
نخون جان من، نخون عزیز جان، من اگه بلاگ دیگه ای داشتم که می دونستم یه نفر حداقل می خونه اونجا رو، اینجا نمی نوشتم که بخوامت نخونی...نخون ...
من سرم از درد دارد می ترکد، گلویم از بغض..
من ظرفیتم کم شده است ...
من...
من..
من.

2009-06-25T17:28:00.000+04:30

از نظر کوندرا «وقتی فردی آنقدر ضعیف می‌شود که به فرد ضعیف بی‌حرمتی می‌کند، فرد ضعیف باید به راستی خود را قوی بداند و او را ترک کند.» آیا این جملات بود که به کوندرا مجوز مهاجرت داد؟ آیا او دریافت که باید آنقدر قوی باشد که بتواند از وطن ضعیف شده‌ی خود دل بکند؟

[+]

2009-06-22T16:45:00.003+04:30

می دونی خوبی این دنیای مجازی چیه؟! اینکه تنها اون چند خط نوشتست که رد و بدل می شه، که نمی بینه بغضتو، گریه کردنتو...نمی شنوه لرزیدن صداتو ... خوبه...

2009-06-22T00:44:00.000+04:30

وطن پرنده سر در خون ... وطن ... وطن ...

که داغ وطنی را، هموطنانی را بر سینه همگان گذاشتند ...

ملت صبر ایوب ندارد.

2009-06-21T17:03:00.000+04:30

و من از اون روزی می ترسم که دیگر کسی تاب نیاورد،
که دیگر ببریم ...

2009-06-21T16:14:00.001+04:30

کی این داغ ها فرو می نشینند؟
تا کی چشم ها از هم می گریزند؟
تا کی کینه و نفرت ها را می توان خورد؟

تا کی دوام می آوریم؟

داغم... چشمانم، تنم داغ است ... داغ دار است ...

2009-06-21T02:35:00.004+04:30

آها! اینو یادم رفت:

اون پدر سوخته امروز، اصل جنس بود ... اصل اصل ...

و
"همراه شو عزیز" که از عصر در گوش منه.
همم...

چه کردند با ما؟! چقدر طول می کشد تا حافظه ها، دیده ها، پریشانی ها آرام شوند و این روزها رو مکتوب کنند، کنیم؟ ... چه بد کردند با ما ... و ما، که همگی مان ایمان داریم به رسیدن آن روزی که باید ...

و علیرضا و تنبور و رستاران و کتابخانه اصفهانش و آن دست نوشته هاش، فقط می آیند جلوی چشمان من این روزها ... که حبس شدیم این روزها ...
که بنویسیمشان ... این روزهامان را می گویم ...

پ.ن: بدون ادیت.

شب به خیر،
همچنان همان 30 ام خرداد هزار و سیصد و هشتاد و هشت، حوالی 3 بامداد

2009-06-21T02:26:00.002+04:30

نشد اینو ننوشته بخوابم:

"آخر تو خودت چندین سال پیش، وقتی اولین‌بار به دیدارم آمدی، به من گفتی بچه‌جان درک کردن چیز‌ها باعث تسکین عذاب آن‌ها نمی‌شود"

رفتم دیگر ...

2009-06-21T02:16:00.002+04:30

دیگر می روم بخوابم ... 2:30 بامداد ...

کافیست؟! برای جبران حرصهایی که دادم؟ خودم راضی نمی شوم نمی دانم چرا...!

کسی ممکنه این پست ها را بفهمه غیر اونی که باید؟! چه فیلمی در آوردما! من قبلنا انقدر رو مریض نبودم ... این تنها چیزیه که این روزها اطمینان دارم بهش ...

کافیست؟! یا باید تن بدهم به...؟!!

ساعت 2:40 بامداد ...
رفتم دیگر ... بگذر!
وگرنه تا صبح می شینم همین خزعبلات رو می نویسم در معرض عام!

2009-06-21T02:14:00.000+04:30

هيچ نمي‌افتد از سرم
عادت اين پرده را كنار زدن از پنجره
ديدن آنها آنها آنها خنجرشان گورزاد خدايي چگونه هيچ نمي‌افتد از سرم
عادت اين جيغهاي تيزِ به پايان نيامده كه سر بدهم سر
من مگر اين مرگهاي جوان را مُردَم؟
من مگر اين خونِ ريخته‌ام؟ جنگل درندگان محاصره در خواب چشم غزالي
من مگر اين؟
عادت اين گونه گفتن اين حرفها به شيوه‌ي اين شيوه‌هاي نگفتن
باز چگونه؟ كه هيچ به هرگز كه خاك به خورشيد و من به زن و زن او آن جا
با توام ايرانه خانم زيبا!

روز كه افيوني توام شب كه تو افيوني مني جا نگدازي مرا كه مي‌دوم از خود
موموي لب گوش‏ زير زمين باز هم
شب كه توييدم تو را و روز منيدني مرا و خوب توييدم آنها را حال من از اين بهار‌ِ يك
پس‏ بتوان! باز هم بتوانان! زير زمينجانِ اوشُدگي در بهار‌ِ يك
جمعه‌ي ما لاي هفته‌ي رانها روش‏ بگويم روشَم و روشَم خانم زبيا
خاطره‌اي از تو هيچ نيايد خويش‏ بيايي عور بيايي فكري هيچم كني هم تو كنارم
با توام اِي . . .
دق كه نداني كه چيست گرفتم دق كه نداني تو خانم زيبا!
با توام ايرانه خانم زيبا!
جا نگدازي مرا كه مي‌دوم از خود زيرزمين! آي وطن! زن!

رضا براهنی

2009-06-21T02:01:00.002+04:30

و من که امشب با این بی خوابی، ابتدا دچار خود آرشیو خوانی شدم ... سپس دچار خود شیفتگی! ...
بعدترش فهمیدم چقدر مدتهاست که خودسانسوریم بیشتر شده! قبلنا کلی پست های طولانی تر داشتم ... یا باید درستش کنم، یا کم کم یه کلمه ای می شه!
خدا به بعد بعدترش رحم کنه!...

ساعت 2:15 بامداد...

2009-06-21T01:48:00.000+04:30

"بر کدام جنازه زار مي‌زند...؟
بر کدام جنازه زار مي‌زند اين ساز؟
بر کدام مُرده‌ی پنهان مي‌گريد
اين ساز ِ بي‌زمان؟
در کدام غار
بر کدام تاريخ مي‌مويد اين سيم و زِه، اين پنجه‌ی نادان؟
بگذار برخيزد مردم ِ بيلب‌خند
بگذار برخيزد!
زاری در باغچه بس تلخ است
زاری بر چشمه‌ی صافي
زاری بر لقاح ِ شکوفه بس تلخ است
زاری بر شراع ِ بلند ِ نسيم
زاری بر سپيدار ِ سبزبالا بس تلخ است
.بر برکه‌ی لاجوردين ِ ماهي و باد چه مي‌کند اين مديحه‌گوی تباهي؟
مطرب ِ گورخانه به‌شهراندر چه مي‌کند
زير ِ دريچه‌های بي‌گناهي؟
بگذار برخيزد مردم ِ بيلب‌خند
"بگذار برخيزد!

برای این روزهامان...

2009-06-21T01:30:00.002+04:30

"روزها از روی همدیگر می پرند. کدام مادر قحبه ای به آنها پرواز یاد داد؟ این بازی را کی و کجا یاد گرفتند؟"

ساعت 1:45 بامداد... و من بیدارم هنوز ...

2009-06-21T00:48:00.002+04:30

و من که امروز دچارت شدم...
در وانفسای گرگ و میش این روزها...
روزهای کودتا...

30 ام خرداد هزار و سیصد و هشتاد و هشت
جهت ثبت در تاریخ!

2009-06-08T23:02:00.003+04:30

سرزمین من خسته خسته از جفایی ...
سرزمین من دردمند و بی دوایی ...
[+]

خوندن محشر این سرکار! دریا دادور /

که امشب بغضم ترکید ... از برای همه چیزهایی که ... که ...
لکنتی که من می گیرم ... الکنی که منم ...

2009-05-30T21:41:00.001+04:30

2009-05-29T00:41:00.000+04:30

خیلی نوشتنی اند این روزهام،
چگال زندگی کردمشان ...

2009-05-29T00:19:00.001+04:30

بغضم گرفت از این ...
[+]
حق دادم به مامانم، که هر چه حرف انتخابات و نامزدها می شود، به هیچکدامشان دستش نمی رود ...

2009-05-23T03:32:00.005+04:30

نشد تا صبح بخوابم ... یا بنویسیم، نذاشتی که بخوابم ...
تا صبح هی فقط فیری تیل این آقای نروژی در گوشمان و آن نوشته ها جلوی چشمانمان ریپیت شدند!
بی جنبه هم نیستم اصلن!
فیری تیل را برای حالت سرخوش آقاهه،
و نوشته ها را از جهت خانمان براندازی!
فکر بعد از این مرا کرده بودی؟!!

2009-05-19T22:22:00.000+04:30

سخت است در بهاری چنین شوق‌انگیز

از دریچه زندان

به پرنده و باد خیره باشی

....
برای كشتن ما چرا

به ضیافتی چنین شورانگیز

دعوت‏مان كرده بودند

(شمس لنگرودی)

2009-05-09T22:09:00.001+04:30

دست بردار و برو ...
ول کن این خم ساغری ...

2009-05-05T19:37:00.000+04:30

به هنگام این قرارهای مخفی عاشقانه، حتا چای به سختی دم می کشد.
آدم ها روی صندلی می نشینند، لب هایشان را تکان می دهند
هر کسی خودش پا روی پا می اندازد
این گونه
یک پا کف اتاق را لمس می کند
پای دیگر آزادانه در هوا می چرخد
گاه به گاه کسی بلند می شود نزدیک پنجره می رود
و از روزنه پرده
خیابان را دید می زند.

شیمبورسکا

2009-05-05T19:25:00.000+04:30

امروز تو شهر کتاب، یه لحظه به نظرم اومد که اگه برم، چه حجم عظیمی رو دارم معامله می کنم ...
غصم شد خیلی ...

2009-05-04T14:24:00.000+04:30

دلم می خواد یکی بیاد، بریم دشت و جاده ... جایی که سبز باشه، آب جاری داشته باشد، سنگی باشه کنار آبش ... یکی بیاد که نپرسه، که حرف زدن لازم نداشته باشیم براش ... یکی بیاد بزنیم جاده ...

2009-04-27T00:33:00.002+04:30

من الان شدیدا به یه پاکت از مینی-کیت کت ها، احتیاج دارم :(

2009-04-26T01:29:00.001+04:30

2009-04-26T01:18:00.005+04:30

مکالمات خانوادگی:

رفتم در حموم رو باز می کنم بلند می گم که: سوکس! آقا سوکسه! خاله سوکسه؟! خودتونو معرفی کنید!کمی این گفتگو رو ادامه می دم شاید اثر کنه!
بعد از چند دقیقه، داداشم صدا می زنه که خب اگه سوسک هست بکشش، به جا ایینکه از طریق گفتگو وارد عمل شی!!
-من: نه دارم صدا می زنم که اگه هستن بیان بیرون!
-می گه: آهان! پس داری رو ایجاد ارتباط با دیگر موجودات سرمایه گذاری می کنی! ادامه بده! با آدما که به جایی نرسیدی!
-من: سوکس! خاله سوکسه! ...

گفتم هم تشکر کنم هم در جریان باشین، کلن!
:دی :ی!

2009-04-23T21:12:00.000+04:30

داشتم فکر می کردم، این احتمالا آخرین باری بود، حداقل برای مدتی، که در جمعی چنین خوش، چنین رها، چنین دوست داشتنی حضور خواهم داشت ... جشنی کاملا یکی ... همه آمده بودند که شاد باشند... مردمانی که این چنین ساده شاد می شوند ... رها می شوند... رها می کنندت ... سنت هایی دارند برای خودشان که به راستی کافیست برایشان، شکایتی ندارند... کافیست واقعا؟! داشتم فکر می کردم که وقتی می روم، چقدر دلم برای این جور چیزها تنگ می شه!!؟! داشتم فکر می کردم برای این میرم که نخوام درگیر این سنت ها بشم؟! واقعا تاثیری داره تو دلیل رفتنم؟! چقدر؟! چرا نمی تونم رضایت بدم به همین ها؟! می دونم خب هر کسی یه جوریه و ایناها! اما این جا یه چیز دیگه دخیله! نمی دونم، داشتم فکر می کردم چه حجمی رو از دست می دم و چه حجمی رو به دست می یارم! نمی دونم! نسل ما، من حس می کنم خیلی بدون بند و بسط ... خوب یا بدش رو نمدونم، اما نسل خاصی نیست، چیز خاص خودش نداره ... پس فردا می گیم چی مال نسل ما بود؟! اصن چنین آگاهی ای برای نسل های خاص تاریخ هیچ وقت وجود داشته؟!
داشتم فکر می کردم آدما چجوری اصولن با اطمینان مرزهای خودشون رو برای خودشون و اطرافیاشون تعریف می کنند؟! چجوری این مرز فهمیده می شه؟! می شه آدم به خودشو و بقیه بفهمونه!؟
نمی دونم دقیقا از چی دارم حرف می زنم؛ فعلا باتریم برا ادامش تموم شد ....
اما نسلی چنین بدون پای بست؟! ....
می دونم که رفتن لزوما دلیل بدون پای بست بودن نمی شه، اما واقعا چیزی هست که برا رفتن باهاش جنگیده باشیم؟! ...

مال یه هفته قبل ایناست حدودن ....
---------------------------------------------------------
درد بزرگ شدن .... زخم بزرگ شدن ... نگران همه چیز و همه کس بودن ... اینه که امان آدم رو می بره، که همه آدمهات زندگیشون خوب باشه، راضی باشن ازش، سازگاری ببینن از روزگارشون ...

باز دارد حکایت آن بار تکرار می شود... نباید که بشود ... حتی اگر شده به ترک همه چیز!

باز حکایت منی که ...
باز حکایت تو دخترجان که ناسازگاری دیدی! باز ما که میمریم برایت تا که خوب باشی ... نمی دانم چه می شود گفت، اما شاید باید زندگی کرد هنوز ... بیا ... دارم خفه می شومت ... خوش باش! از همان الکی خوشانی که همیشه خندیدم بهشان! که می دانیم نمی شود! ... همم، بمانیم بهتر است ولی.... تمام.

2009-04-14T21:46:00.000+04:30

نگو تقدیر ما صد تا گره داره...
لالا دیگه بسه گل لاله!

2009-04-11T02:03:00.005+04:30

من دارم از حرفهای بقیه، از اپلای، از اینکه فقط 4 روز دیگه وقت هست، از وقت ویزا، از استرس، ... خفه می شم!

کاشکی، کاشکی/قضاوتی، قضاوتی/ در کار، در کار نبود...

از تو که ...

:(

2009-04-10T03:52:00.002+04:30

"داد نزن
وقتی حتی در دوردست هم کسی نیست
داد نزن

آرام باش

ششششششش..."

2009-04-08T20:59:00.000+04:30

کی تموم می شه؟!

2009-03-29T02:53:00.000+04:30

بر نيمكت ساحل
من و باد گرسنه
كه غير بلعيدن من
ميل به چيزى ندارد.

(شمس لنگرودی)

2009-03-23T02:32:00.001+04:30

همم ... :(

2009-03-23T02:30:00.000+04:30

"بهاری دیگر آمده است
آری
اما برای آن زمستانها که گذشت
نامی نیست
" نامی نیست .

2009-03-23T02:21:00.001+04:30

True love regrets to inform you
there are certain things
you must do
to perceive his face
and the saints on the wall

I didn't know what time it was at all
I didn't know what time it was at all

Since you've been gone
Since you've been gone
Me and the King have been steadily growing apart
He lives down the hall

I didn't know what time it was at all
I didn't know what time it was at all

I'm not the kind to tell you what is true
And what is to-tally out of control

I didn't know what time it was at all
I didn't know what time it was at all

p.s: I didn't know, I didn't know what is going on, what is going to be happen!
,,,,

2009-03-20T23:47:00.002+03:30

آرام باش عزيز من آرام باش

حكايت درياست زندگى

گاهى درخشش آفتاب، برق و بوى نمك، ترشح شادمانى

گاهى هم فرو مى‏رويم، چشم‏هاى‏مان را مى‏بنديم، همه جا تاريكى است،

آرام باش عزيز من

آرام باش

دوباره سر از آب بيرون مى‏آوريم

و تلألوء آفتاب را مى‏بينيم

زير بوته‏ئى از برف

كه اين دفعه

درست از جائى كه تو دوست دارى طالع مى‏شود.

(شمس لنگرودی)

پ.ن: عیدمون مبارک!
سال 87 سال با مزه ای بود!
حس می کنم واقعا بزرگ تر شدم، فهمیدم به چی می گن تجربه!
سال متناقضی بود...
خوب بود، خوب هم تموم شد ....

2009-03-06T15:04:00.004+03:30

Well maybe, we won’t be forgiven,
For all the things we’ve said and done,
But don’t you ever give up, or give in,
‘Cause you know,
The show must go on

And don’t believe them if they tell you,
Where you’re from is where you belong,
Just get up off your knees and say
“Fuck you, I’m on my way”
The show must go on
The show must go on.

The Real Tuesday Weld: The Show Must Go On
Album: I, Lucifer
(download: 7.5mg - mp3)

2009-03-05T22:56:00.000+03:30

"The Reader"
رو دوست داشتم... :)

2009-02-26T21:53:00.003+03:30

ای کاش
ای کاش
ای کاش
داوری
داوری
داوری
در کار
در کار
در کار
نبود
نبود
نبود.

کاشکی
کاشکی
کاشکی
قضاوتی
قضاوتی
....

با صدای نامجو ....

2009-02-23T13:50:00.000+03:30

نمی دونم چرا این روزا، هی یاد مینای کنعان می افتم ...

2009-02-18T20:35:00.005+03:30

عاچقتم!
اوکی؟!
بمون پیچم!

:))) :X :*

2009-02-18T20:30:00.001+03:30

جدی من با این همه استعداد در کشف ... باید می رفتم کاراگاه می شدم،
حیف شدم واقعا!

:دی!

2009-02-11T02:27:00.002+03:30

پیام مورد نظر دریافت شد!

:دی! :شاکی! :طفره رو! :خل!:همم! :جدی!

2009-02-08T21:53:00.004+03:30

حالا خیلی بیش‌تر می‌شناسم‌اش مثلاً می‌دانم که وقت رانندگی اگر یک دفعه سرعت‌اش را کم کند یا اگر ترمز کند، ناخودآگاه دست‌اش را دراز می‌کند موازی تن تو تا دست‌اش حائل تو و شیشه شود، انگار که نه انگار کمربندی وجود دارد.

این رو که خوندم یاد اون شبی اوفتادم که دستهایم ضربه سنگین دستهایی را خورد، که عمدی نبود، اما سنگین بود ...
یاد نمی دانم چه های خودم، که به قولت حماقت! یاد بیخودانه انتظارهایم، یاد بیخودانه های ...، که چه خوب می شد اگر ... که چه لذت ریزی می آفرید اگر می بود ... که چه ... منم ...
بگذریم، بند و بساطم رو جمع کردم، ضربه نمی خواهد دیگر دستهایم برای رفتن، صدای بلند نمی خواهد، خودش دارد می رود ...

می روم مسواک بزنم بخوابم ...
فاک ...

شاید اومدم پاکش کردم اینو ...

2009-02-02T00:49:00.000+03:30

آسمون مست جنونی
آسمون تشنه ی خونی
آسمون چه پر گناهی

از ترحم تو بیزار ...

چشم امید و ببر از آسمون ...

2009-02-01T14:13:00.003+03:30

اصلا توی شجریان می فهمی وقتی می خوانی : "دل ز من بردی و پرسیدی که دل گم کرده ای؟!.."
یعنی چه؟! ...

2009-02-01T13:44:00.002+03:30

" دختران شهر، به روستا فکر می کنند
دختران روستا، در آرزوی شهر می میرند...

مردان کوچک، به آسایش مردان بزرگ فکر می کنند
مردان بزرگ در آرزوی آرامش مردان کوچک می میرند ...

کدام پل
در کدام جای جهان
شکسته است
که هیچ کس به خانه اش نمی رسد؟! ... "

2009-01-30T04:25:00.000+03:30

آخراشه دیگه ...

2009-01-26T20:21:00.002+03:30

این جنگ من است با من
حرفی ندارم...

no truth is ever in life ...

2009-01-23T01:32:00.002+03:30

من نمی دونم چم شده!
باور کن!
حس بی وزنی قاطی شده،
بی حسی،
نمی دونم!

فرصت می خواهم،
کمی تمرین نبودگی،
تا که میزان شود!

2009-01-18T01:15:00.001+03:30

بد غرامت می گیری، بد!

دیگر خسته‌ام کرده‌اند این آتش‌های تند ، که زود خاکستر می‌شوند ...

خالی‌ام ، و این عالی‌ست ، لابد .

2009-01-05T01:25:00.002+03:30

آه ای فلک!

2009-01-04T21:22:00.002+03:30

من واقعا خوشحال و خوشوقتم، که چنین در بالای سر خود دارم!
آی ریلی تنکس یو مای گاد!
یو نور لیو می الون !
یو نور اند مای دیز وید اوت ...
آی ام ریلی هپی تو هو ساچ گاد...
مای گاد ریلی نوز هوو تو ...
هو تو ، گند بزنه به روزهای من!
به هر روز من در واقع!
هی ریلی نوز،
که من نمی تونم یه روز رو به خوشی بگذرونم!
می دونه هر روز باید یه چبز جدیدی واسه ما رو کنه!
خب واسه بعضیا خوباشه! واسه ما تریبلهاش!
دت ایز ریلی ریلی فیر!
ای ام ریلی ساری تو سی دییز!
بابای مای لاولی گاد!
....

2008-12-28T01:37:00.001+03:30

می ترسم،
از این آرامشها، بیخیالیهای یک ساعته و زودگذر نیز.

2008-12-24T01:35:00.002+03:30

2008-12-24T01:15:00.002+03:30

وقتی بعضی چیزها در خاطراتت و یا در تصوراتت می پوسند، قوانین سکوت دیگر کار نمی کنند. این درست مثل این است که خانه دارد در آتش می سوزد و تو دلت می خواهد فراموش کنی که خانه در حال سوختن است. اما نبودن آتش هم تو را نجات نمی دهد. سکوت درباره یک مسئله فقط آن را بزرگ تر می کند، رشد می دهد و همه چیز را می پوشاند.
(تنسی ویلیامز، گربه روی شیروانی داغ)

همین جوری کلن! :ی

2008-12-24T01:14:00.001+03:30

به قول یکی، کلن مریضیم دیگه!
یعنی جامعیت داره در حد تیم ملی؟!!

2008-12-23T00:52:00.000+03:30

کسی این دور و بر این فیلم رو داره؟! 2:37

2008-12-23T00:38:00.001+03:30

2008-12-21T01:09:00.001+03:30

تا سحرگاهان که می داند که بود من شود نابود

2008-12-21T00:50:00.000+03:30

بغضم ترکید ...

2008-12-20T01:35:00.002+03:30

من بعد از کنعان، فقط دلم می خواست پامو بزنم زمین و جیغ و جوغ و داد بیداد کنم!
چراشو هم نفهم ایدم!